Το “Κίνημα Δημοκρατίας” και το Ελληνικό Όνειρο για: Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Δικαιοσύνη, με θεσμούς Άμεσης – Συμμετοχικής – Ψηφιακής Δημοκρατίας. (Η σημερινή παρέμβασή μου στο συνεδριακό διάλογο)
Α. Η μεγάλη εικόνα:
• 200 χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση και το μοναχικό αγώνα του πρώτου Κυβερνήτη, ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να αγωνίζεται ενάντια στην εξάρτηση από ξένες δυνάμεις, στην εκμετάλλευση και την καταπίεση από ντόπιους κοτζαμπάσηδες και ξενόδουλες πολιτικές δυνάμεις. Η σύγχρονη Ελλάδα απειλείται πλέον από τον νεο-οθωμανικό αναθεωρητισμό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ κινδυνεύει από τον ενδοτισμό – την ιδιοτέλεια και την απληστία της κομπραδόρικης μειοψηφίας που κυβερνά με συνενοχή ή ανοχή μιας ανίκανης αντιπολίτευσης, ενώ η λαϊκή πλειοψηφία υφίσταται άγρια καταπίεση, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση.
• 250 χρόνια από την εποχή του διαφωτισμού και 220 χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι αρχές και οι αξίες της Ελευθερίας – της Ισότητας και της Αδελφοσύνης εξακολουθούν να παραμένουν ζητούμενα, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ευρώπη και στην πολιτική Δύση των συνταγματικών – κοινοβουλευτικών δημοκρατιών. Το φεουδαρχικής έμπνευσης σύστημα αντιπροσώπευσης, όπως πρόβλεψαν πολιτικοί φιλόσοφοι από τότε (Ζ.Ζ. Ρουσώ – Κοινωνικό Συμβόλαιο), στην πράξη πρόδωσε αυτές τις αξίες.
• 250 χρόνια μετά τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, εξακολουθούν εκεί να υφίστανται οι φεουδαρχικές δομές με τη μορφή πολυεθνικών εταιρειών – χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας και τεχνομεγιστάνων. Ρατσισμός, αυταρχισμός και κοινωνικές διακρίσεις αναβιώνουν συνθήκες νέου εμφυλίου πολέμου στη σύγχρονη Αμερική του τραμπισμού.
• 80 χρόνια μετά τη λήξη του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου και τη Συμφωνία της Γιάλτας, που σφραγίστηκαν από την “ειρηνική συνύπαρξη” μεταξύ των υπερδυνάμεων και των δορυφορικών συνασπισμών τους, παρά τις περιφερειακές συγκρούσεις και επεμβάσεις στις οποίες -κατά περίπτωση- συμμετείχαν, τώρα όλα μοιάζουν να αλλάζουν…
Όπως διαπιστώνουν σύγχρονοι ιστορικοί και διεθνολόγοι [1]:
• “Η διεθνής πολιτική εισήλθε σε αγνώστου διαρκείας ιστορική μεταβατική φάση έντονων ανταγωνισμών, που εκκολάπτουν διλήμματα ασφαλείας πλανητικά και περιφερειακά… Εντός αυτού του διεθνούς συστήματος πολλών δυνάμεων και πολλών κέντρων ισχύος, κάθε κράτος φέρει την ευθύνη υιοθέτησης στρατηγικών προσεγγίσεων που διαφυλάττουν την ασφάλειά του και την ακεραιότητα της επικράτειάς του όπως προβλέπουν οι πρόνοιες των συνθηκών…
• Τα λιγότερο ισχυρά κράτη στις περιφέρειες απαιτείται να είναι στρατηγικά αξιόπιστα, να διαθέτουν επαρκή ισχύ υπεράσπισης της ακεραιότητας της επικράτειας που προβλέπουν οι συνθήκες και να συναλλάσσονται επιτυχώς με όρους εθνικών συμφερόντων, ιδιαίτερα στις σχέσεις τους με τις μεγάλες δυνάμεις… Τα κράτη που δημιουργούν παραστάσεις ότι είναι αναλώσιμα τοποθετούνται πάνω στην κλίνη του Προκρούστη στρατηγικών συναλλαγών των ηγεμονικών ανταγωνισμών…
• Σε παρόμοιες συνθήκες ρευστότητας και ανακατατάξεων ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας, ήτοι: α) ικανότητα υπεράσπισης της κρατικής επικράτειας κατά εξωτερικών αναθεωρητικών απειλών, β) αξιόπιστη εθνική στρατηγική εκπλήρωσης των εθνικών συμφερόντων και διεξαγωγής επωφελών συναλλαγών, γ) κρατικά επιτελεία που σταθμίζουν και εκτιμούν ορθά τα διεθνή γεγονότα προτείνοντας στην πολιτική εξουσία εναλλακτικές αποφάσεις και δ) κοινωνικοπολιτική συναίνεση όσον αφορά τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα και την εθνική στρατηγική που τα εκπληρώνει”.
Β. Σχετικά με βασικά θεσμικά – οργανωτικά ζητήματα του έκτακτου συνεδρίου μας:
• Συμφωνώ με την άποψη του Προέδρου για τη σημασία “περιοδικού αναστοχασμού και επαναξιολόγησης θεσμών”, καθώς και με την πρότασή του για το χρόνο – τον τρόπο και την καταστατική διαδικασία, όπου “το Συνέδριο καθίσταται το ανώτατο πολιτικό όργανο, το οποίο θα συνεδριάζει κάθε χρόνο με ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών του Κινήματος”.
• Παρόμοια άποψη διατύπωσε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αναφερόμενος στην Αθηναϊκή Δημοκρατία [2]: “Αυτό που βλέπουμε στην Αθήνα, από το 700 – 400 π.Χ. και μετά, είναι η συνεχής μεταβολή θεσμών. Όχι ότι υπήρξαν κάποτε ιδεώδεις θεσμοί, αλλά ότι οι Αθηναίοι ποτέ δεν έπαψαν να μεταρρυθμίζουν τους νόμους τους, ώστε να αυξάνουν την πραγματικότητα της δημοκρατίας, δηλαδή τη δυνατότητα πραγματικής συμμετοχής του δήμου στην εξουσία”.
• Συμφωνώ επίσης με την άποψη του Προέδρου, ότι στο υπάρχον οργανωτικό και καταστατικό σχήμα “διαπιστώθηκαν δυσλειτουργίες και προβλήματα τα οποία δημιούργησαν εσωστρέφεια, αναποτελεσματικότητα, και σε κάποιες περιπτώσεις τοξικό κλίμα”, ότι “προκύπτει η ανάγκη για ένα πιο σύντομο και περιεκτικό καταστατικό, με απλοποίηση διατάξεων και διαδικασιών, ώστε να μειωθεί στο ελάχιστο η γραφειοκρατία”, και υποστηρίζω τις “οργανωτικές και καταστατικές αλλαγές για πιο σύγχρονο και ευέλικτο οργανωτικό μοντέλο, με κομματικές οργανώσεις ανοιχτές στην κοινωνία, χωρίς αποκλεισμούς, ομαδοποιήσεις και παραγοντισμούς”… “δημιουργώντας συνθήκες ισότιμης και ανοιχτής συμμετοχής των μελών και των φίλων του Κινήματος στις κομματικές οργανώσεις”.
• Άλλωστε, σε σχετική δημοσίευσή μου στις 12.08.2025 [3], διαπίστωνα ότι: “Οι πρόσφατες εγκύκλιοι «Κανονισμών Λειτουργίας» Δημοτικών Οργανώσεων – Θεματικών Τομέων κλπ. Οργάνων του Κινήματος, θεσμοποιούν και ευνοούν περαιτέρω τον εισοδισμό και την επικράτηση φράξιας στα «όργανα»… Μοιάζουν να προορίζονται στην πορεία για «επαγγελματικά στελέχη». Δεν απευθύνονται στους πολλούς που θεωρούν τη συμμετοχή τους στα κοινά ως «τρόπο ζωής», αλλά στους λίγους που αναζητούν «τρόπο βιοπορισμού» στα κόμματα… Αλλά δεν νοείται «συμμετοχική δημοκρατία» και «κινηματικός χαρακτήρας» χωρίς ενεργό συμμετοχή των μελών”.
Κλείνω επισημαίνοντας ότι:
• Δεν έχουμε δικαίωμα να αποτύχουμε στην αναγκαία μεταρρύθμιση σταδιακής αντικατάστασης της (φεουδαρχικής έμπνευσης) αντιπροσώπευσης, από θεσμούς άμεσης – συμμετοχικής – ψηφιακής δημοκρατίας.
• Το Κίνημα Δημοκρατίας μπορεί να αναδειχθεί σε συλλογικό συνεχιστή του πατριωτικού σχεδίου και του μεταρρυθμιστικού έργου άξιων ηγετών του Νεοελληνικού Έθνους, όπως οι: Ιωάννης Καποδίστριας, Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, Χαρίλαος Τρικούπης, Ελευθέριος Βενιζέλος και Ανδρέας Παπανδρέου.
Κώστας Α. Μαρκάκης
Μέλος του Κινήματος Δημοκρατίας – Δ.Ο. Βριλησσίων
——————————— –
[1]: Από τον Πρόλογο του Καθ. Παναγιώτη Ήφαιστου στο συλλογικό έργο “Το διεθνές σύστημα σε ιστορική μετάβαση”
[2]: Από διάλεξη του Κορνήλιου Καστοριάδη στο Βόλο – Πανεπιστήμιο, στις 16.02.1989
[3]: https://www. enimeromenospolitis.gr/…/ chroniko…/
